delvapasi.loxblog.com

سایه ای از خاطراتت...

سلام

شعرای زیادی گفتم که نمی تونم براتون قرار بدم

ولی امیدوارم از این خوشتون بیاد و به دلهاتون بشینه...

هوایی کرده ما را زلفِ بر صورت، رهای تو

لب و ابرو و چشم و نغمه های دلربای تو

هوایی کرده ما را صورتِ چون قرص ماه تو

تمام جان این قلب پر از باران، فدای تو

و رویایی ز دست تو به روی گونه های ما

و اشکی از نگاهی سوی قلبِ بی نوای تو

و گاهی سایه ای از خاطراتت روی چشم ما

و گاهی بر دل ما، نوحه هایی با صدای تو

و گاهی گوشه ای از این خرابات است جای ما

و گاهی تیر حسرتها، به قلب ما، به جای تو...

و گاهی آسمان چشم ماهِ ما، پر از آتش

و گاهی اشک چشم ما، برای گریه های تو

زمانی اشتیاق تو، زمانی اضطراب ما

زمانی های و هوی ما، زمانی های های تو...

زمانی انتظار شمع و مستی های پروانه

زمانی گریه های شمع و اشک بی ریای تو

برای عشق پرواز دل ما گِرد گیسویت...

هوایی کرده ما را زلف بر صورت رهای تو...

میم و حا...

خوشه های عاشقی...

سلام

یک دست بر دستان او

یک دست بر گیسوش

یک زخم با لبهای او

یک زخم از ابروش

مرغی گرفتار آمده در دام چشمانش

دامی صمیمانه برای صید بازیگوش

هشیار بودم تا زمان دیدن ساقی

زان پس میان مردمان، دیوانه ای مدهوش

زان پس مداوم نام او در یاد می آمد

مانند ماه آسمانها در شب خاموش

با حالتی از ابروانش در تکاپوها

چون شاخه های بیدِ لرزان، گرم در آغوش

چون خوشه های عاشقی در یاد پیمانه

چون باده در پیمانه های عاشقی در جوش

در آسمانش چشم ما چشم انتظار او

در زیر پایش خاکها با قلب ما مفروش

بر گونه اش باران اشک ما چو پروانه

چیزی شبیه سوختن در سینه اش منقوش

یادش شباهنگام در رویای بودنها

نامش سحرگاهان میان نغمه ی چاووش

می میرم از رویای دیدارش در این دنیا

از حسرت بوسیدن لبهاش تا بازوش...

میم و حا...

بی چاره منم...

بی چاره منم که بی تو بی تاب شدم

بی خواب شدم، خیره به مهتاب شدم

بی چاره منم که از سر خجلت خویش

چون شمع شدم، سوختم و آب شدم...

میم و حا...

موسم ناداوری...

سلام...

ناگهان، حال، حالِ بدتری شد

ناگهان صحنه گردان، بستری شد

ناگهان، مِی به شکل زهر آمد

ناگهان چهره ها خاکستری شد

ناگهان، خلقت احساس رسید

ناگهان، کار دلها، دلبری شد

ناگهان، بید هم به خود لرزید

ناگهان، موسم ناداوری شد

ناگهان قلب عاشقان تب کرد

حرف از دلبری ها، سَرسَری شد

ناگهان خجلت از حروف آمد

ناگهان وقت مرگ دفتری شد

ناگهان، غصه ها به تاخت شدند

ناگهان وقت مرگ بدتری شد...

میم و حا...

شام دیدار...

سلام

شعر جدید تقدیمتون...

نشد بخت با این گرفتار، یار

نشد روشنی با شب تار، یار

و شد عاشق از عشق خود، دورِ دور

و شد ناله با آه بسیار ، یار

و رفت و زمین از غمش اشک بار

و شد گریه با چشم بیمار، یار

و دلها که با آب و آتش عجین

و سر ها که با چوبه ی دار، یار

و طرحی که نقاش بر ماه زد

و ماهی که شد با غم یار، یار

و آهی که شد آه پروانه ها

و سوزی که با ساز دلدار، یار

و راهی که شد، آخر کار ما

و خوابی که با شام دیدار، یار

و عکسی میان تب تار و پود

و فرشی که با عرش دادار، یار...

میم و حا...

عکس چهره ی مهتاب...

سلام

شعر جدیدم تقدیم به ماه...

شاید به عکس چهره ی مهتاب، خو کنم

عزم سفر به سوی خرابات او کنم

شاید بخواندم به میان نگاه خویش

من هم ز شوق، سینه ی خود زیر و رو کنم

شاید که روزگار خوش جامها رسد

شاید که چشم خویش به شکل سبو کنم

شاید که رَخت روشن مهتاب تن کنم

شاید لباس تیره ی شب را رفو کنم

شاید میان تیرگی آسمان بخت

ردّی ز ماهِ دیده ی خود، جستجو کنم

شاید که بین وصل و فراق و شب و خدا

از عمق جان، سیاهه ی شب، آرزو کنم

آنگاه رو به خاک، خدا را صدا کنم

آنگاه اشک می شوم و های و هو کنم

آنگاه اشک دیده سرازیر می شود

آنگاه با همان، به نمازی، وضو کنم

آنگاه پاک می شوم و خاک می شوم

تا غنچه های خون دل خویش، بو کنم

وقتی که باز همدم تنها شدن شدم

شاید به عکس چهره ی مهتاب خو کنم...

میم و حا...

سلام

این هم یک شعر از جنس نا مرغوب تنهایی...

فریب چشم تو خورد و همیشه تنها ماند

و چشم خورد و ز قلب نگار خود جا ماند

غریب ماند، میان غزل غزل غربت

و لابلای نگاهی که تا ابد وا ماند

حواسها همه جمع دلی که تقسیم است

کنار ضرب نفسها، صدای منها ماند

و باز بر دل تنگش شرر فروز آمد

و باز بر تنش آثار زخم دنیا ماند

و باز، گرم نگاهی، به ماه شبها بود

که سوی مردم چشمش نهیب سرما ماند

پر از نشان وصال است، قلب بی سامان

و یک نشان جدایی که بر دل ما ماند

و در سیاهه ی فردا مدام در میزد

دری ز خاک وا شد، شبی همانجا ماند...

میم و حا...

نامَت...

سلام

شعر جدید...

بر قلب من و بر لب و در ناله ی نِی هاست، نامت

هم در قلم و بر ورق و بینِ غزلهاست، نامت

می گردم و َپر می زنم و می روم از خاک، روزی

در بینِ شرارِ دلِ این پرزده پیداست، نامت

زنجیرِ فِراقت به تنِ بی رمقِ ماست، افسوس

سر سلسله ی عشقِ نهانِ دلِ شیداست، نامت

در ظلمتِ شبهای جدایی چه غریب است، این خاک

نوری به زمین آمده از عالمِ بالاست، نامت

کوهی به مسیر و دلِ بی تاب و نگاهیست شیرین

همرازِ دلِ پُر هَوَس تیشه ی تنهاست، نامت

بی نام تو بر سینه ی ما آتش هجریست، فریاد

در برزخ این شعله وری، محشر عظماست، نامت

مجنونی و لیلی صفتان گِرد هم آیند، هر بار

در خیل جماعت زدگان، ذکر فراداست، نامت

از لیلی و شیرین و زلیخا و شکوهش، هر روز

بسیار شنیدیم، ولی ساده و زیباست، نامت...

میم و حا...

نهانخانه ی دل...

سلام

عجب داستانی شده حال و روز آدما...

چی بگم

حرفی نمیشه زد و همش تو شعرام میاد فقط...

نه نگاهی بنمودست به ویرانه ی دل

نه که پایی بنهادست به غمخانه ی دل

نه که نوری به شب تار و غریبانه ی دل

نه سلامی، به غریبی، به نهانخانه ی دل

و نگاهی که نیفتاد به مهتاب هنوز

و فسونی که نشد بر دل بی تاب هنوز

و فریبی که نشد نقشه ی بر آب هنوز

و سوالی که عیان گشت ز بیگانه ی دل

که چرا هیچ کسی محرم اسرار نشد؟

که چرا هیچ زمان ماه پدیدار نشد؟

که چرا هیچ زمان، فرصت دیدار نشد؟

که چرا شعله فکندند بهپیمانه یدل؟

همه جا صحبت یار است و نگاهش، چه کنم؟

همه جا صحبت این قلب و گناهش، چه کنم؟

همه جا دلبر و گیسوی سیاهش، چه کنم؟

همه جا دلبر و لبخند صمیمانه ی دل...

و به یکباره غریبی همه جا غوغا کرد...

و به یکباره شرر بر دل ما برپا کرد...

و به یکباره لبی بر لب ما، جا وا کرد...

و به یکباره تب و دیدهو افسانه یدل...

میم و حا...

دار مکافات...

سلام

شعر جدیدم که خیلی به دل خودم نشست...

امیدوارم به دلهای شما و ماه هم بشینه...

دگر بار، شدم مست، در این حالِ مناجات

و یادی زِ نگاهت، و ذکری زِ غزلهات

و یاد آمده روزی، که گشتی تنِ بیمار

و یاد آمده دردی، زِ درمانِ ملاقات

و شعری به شبِ تار، زِ کنجِ لبِ دلدار

و حالی به تصوّف، در این کنج خرابات

و حسرت شده شمعی، به شام دل مهتاب

از آن روز که گفتی، ز تنهاییِ شبهات

دگر بار به یادت، شدم تشنه ی باران

شدم تشنه ی شوری، ز شیداییِ لبهات

و باران شده آغاز، به چشمان پر از راز

و غمهای دقایق، و دلتنگی ساعات

و دست من و مهتاب، به روی دل بی تاب

و دست من و مهتاب، سر آغاز اِشارات

و رخ بر رخ ساقی، و آواز اقاقی

سفیدی و سیاهی، و شاهی که شده مات

و محراب و تبِ ماه، و ابرو و غمِ ماه

و حالات شبِ ماه، و ایهامِ عبارات

و نامت که نوشتم...؛ قلم گشته غزلخوان

ورق با وزش باد، شده محو تماشات

و رفتم به دل کوه، شدم همدم فرهاد

شدم شاهد تیشه، در این دار مکافات...

میم و حا...

می دانم...

سلام

یه شعر کوچیک تقدیمتون...

در بین چشمانت، می مانم، می دانم

هر لحظه نامت را، می خوانم، می دانم

باز آتش بر جانها افکندی، کو باران؟

این باران، می بارد، می دانم، می دانم

بی تابم از رویت، می بینی دردم را...؟

از قلبم، جز رویت، می رانم، می دانم...

میم و حا...

می رویم و می رویم...

سلام مجدد

شعر دوم امروز...

می رسد روزی که ما هم، می رویم و می رویم

شکل ماه آسمان ها می شویم و می رویم

شکل باران هم اگر گشتیم، گریان می شویم

رخ به دامان نگاری می نهیم و می رویم

زنگ اول را زدند و گِل شروع کار بود

دل که آمد، زنگ آخر، می زنیم و می رویم

یک دو باقی مانده ی ایام در تاب و تبیم

جان شیرین را به جانان می دهیم و می رویم

راه سخت است و مجالی نیست یاد یار را

رو به سوی خاک، تنها، می دویم و می رویم

یوسفان بودند و ما و شعر های نخ نما

یوسفان را با کلافی، می خریم و می رویم

قلب بی سامان به سامان می رسید از یادها

قلب بی تاب و پریشان، می دریم و می رویم

میم و حا...

نگه دار ای قلب...

سلام

شعر جدید...

صبر کن! آخر راه است، نگه دار ای قلب

نفَسی راه تو را بست، نگه دار ای قلب

بی خود ازخود شده بودیّ و نبودت هوشی

مست گشتی به لب مست، نگه دار ای قلب

مست باید؛ که توان دید رخ مستان را

درِ این میکده بازست، نگه دار ای قلب

همه ی مدعیان را، همه را خوب ببین

همگی پَست تر از پَست، نگه دار ای قلب

بس که افسوس نشاندند به رخساره ی تو...

اشک ها آمده در دست، نگه دار ای قلب

اگرت فرصت دیدار نبودست، چه باک!

خاک سودا زده ای هست، نگه دار ای قلب

مرغ دلدادگیت رفت و پرید از این خاک

از قفس سوی خدا رَست، نگه دار ای قلب...

میم و حا...

زمستان بهاران...

سلام

شعر دیگه ای تو سال 90

امیدوارم خوشتون بیاد...

خسته شد، خسته ز افکار پیاپی

و هواداری شیرین و غمِ وِی

و دوباره محو در خاطره ها شد

و هم آواز دل سوخته ی نِی

و لَبی ناله زنان با دل خون

و تقاضای دل و پاسخ نِی...

و به یاد رهِ پُر حادثه افتاد...

که نشد هیچ زمان، هیچ زمان، طِی

و گرفتار تب انگورها شد

و گرفتار شبِ بی ظفرِ مِی

و صدایی که به گوش آمده بود

و دوباره قدم بهمن و دِی...

و سوالی که به دل صاعقه ای زد؛

که زمستانِ بهاران شده کِی...؟

میم و حا...

شورش شمع...

سلام عزیزان

شعر جدید که سومین شعر سال 90 هست، تقدیمتون...

شب است و شورش شمع است و شعله های خیالی

شب است و رقص قلم ها، میان دفتر خالی

شب است و یاد نگاری، شب است و خاطره ها

و حالتیست ز حالات ابروان هلالی

شب است و شاعرِ تنها، میان قافیه هایش

و بیت های غریبی ز آرزوی محالی

و حسرتیست که می شد تمام خاطره باشد

و قصهی غم و اوهام مرغ بی پر و بالی

و گوشه ایست ز چشمان بی قرار ستاره

و فرصتیست ز ماه و ز روز و هفته و سالی

و نقش صورت یار است و خاک فرش شبانه

و دار زلف سیاه و سکوت نقشه ی قالی

و کوه و کوشش فرهاد و رنج تیشه زدنها

برای پاسخ آخر به نانوشته سوالی...

میم و حا...

حسرت بی یار بودن...

سلام

شعر دوم سال 1390 تقدیم به دلهاتون...

می رود با یار بودن؛ با تمام سادگی

از زمان دیدن ماه و شبِ دلدادگی

از زمان برگریزان در بهار زندگی...

می رسد بیتی ز کوه از تیشه ی بیچارگی...؛

باز باران، بی ترانه، از نگاهی، می رسد

در میان سیلِ اشکی، بی پناهی می رسد

می رسد تا باز گوید، خاطرات یار را

خاطراتی از لب پر آتش دلدار را

خاطراتی از درون سینه ای تب دار را

خاطرات در هیاهو ماندن بسیار را

در میان دفتر دل، آتشی برخواسته...

از میان شعله هایش، سوز و آهی می رسد

یک خطا بود و هبوط از کوی جانان بر زمین

حسرت بی یار بودن، در طلوعِ اولین

بعد از آن هم خوشه های گندمِ مَکر آفرین

بعد از آن هم چشمهای تا ابد گریان ترین

خاطیان در این بهاران در گلستان می روند

در بیابانهای حسرت، بی گناهی می رسد

در غروب آخر ما، چون بهاران می رسد...؛

ناله های شمع ها از جمع یاران می رسد

بوی تنها کوچ کردن، در زمستان، می رسد

یادی از چشمان دلبر، زیر باران می رسد

عکس، بر دیوار می آید که دیگر نیستیم

نام ما بر گوش یاران، گاه گاهی می رسد...

میم و حا...

بوسه بر باران...

سلام دوستای خوبم

خیلی خوشحالم که شعر جدیدمو تقدیمتون می کنم...

امیدوارم بهاری زندگی کنین.

با می و معشوق می آییم و تنها می رویم

جان به جانان می سپاریم، از بدنها می رویم

خانه ی خلقت به سامان می رسید و چون درخت

رو به سوی آسمانها در چمنها می رویم

آدمی بود و هوای روی حوا در سرش

در پی سیبی ز جمع مرد و زنها می رویم

کاروان نور می آید ولی ما خفته ایم

یک نفس چون روح از زندان تن ها می رویم

هر کجا نامی ز باران بود آنجا را خوش است

بهر باران از تمام ما و من ها می رویم

بوسه بر باران همیشه کار یاس و سوسن است

ما برای بوسه های بوسه زنها می رویم

با صدای پای باران باز سرخوش می شویم

با می و معشوق می آییم و تنها می رویم...

میم و حا...

به یاد یک پرنده...

چقدر درد آوره...

قرار بود که امسال، شعر دیگه ای نذارم و با شادی، به استقبال بهار بریم و...

ولی متاسفانه خبر دردناک آسمونی شدن یه پرنده، حسابی آشفتم کرد و شعر زیر رو تقدیم به روح این عزیز می کنم که تو سانحه ی پرواز، آسمونی شد...

روحش شاد...

بهار آمد، کجا رفتی؟ تو را در آسمان دیدم

تک و تنها و بی یاور، جدا از این و آن دیدم

چرا خوابیدم و در خواب، خواب آسمان دیدم؟

چرا خود را میان ورطه ی خوابی گران دیدم ؟

تو را دیدم که می رفتی، کبوتر وار و بی پروا

تو را رنگین تر از نقاشی رنگین کمان دیدم

تو را دیدم که یا زهرا و یا حیدر به لب داری

به سوی عرش می رفتیّ و با مولایمان دیدم

تو را در ابرها دیدم، شبیه قطره باران

میان چشمهای خود، تو را در کهکشان دیدم

بهار آمد، ولی عاشق، چو شمع جمع سرمستان

تو را گِردش میان هیئت پروانگان دیدم

چرا رفتی؟ چرا احمد؟ ندیدی شیر خوارت را؟

دل خود را ز هجرانت غمین و بی امان دیدم

چه پروازیست بی پایان، پرستوی رهای من

چرا مرغی غریب و خسته و بی آشیان دیدم؟

حسینی بودی وعاشق، علیّ اکبری رفتی

تو را بر سینه ی این آسمانِ بی کران دیدم...

میم و حا...

هوس ماه دی...

سلام

امیدوارم حالتون خوب خوب باشه و آماده ی ورود به بهار جدید زندگیتون باشین...

فکر می کنم، شعر زیر، آخرین شعری باشه که تو سال پر فراز و نشیب 89، تقدیمتون می کنم و امیدوارم تو سال جدید، شعرای با حال و هوای جدید براتون بگم...

امیدوارم قبل از شروع سال نو، همه ی بیمارا خوب بشن و همه ی گرفتارا به ساحل آرامش برسن...

پیشاپیش سال نوتون مبارک...

ما خود شبِ آتش و تبِ گرماییم

امّید به آتش چه بود؟! گر ماییم...!

آتش به دل افتاد و به سر یاد نگار

بر زلف نگار، آمده با سر، ماییم

دلبر دل ما می برد و دل بی تاب

دلداده ی دلبریّ دلبر، ماییم

با دعوتی از بهار باز آمده ایم

گر باز شو میکده، می فرماییم...

دنباله ی انگور شب است و می ناب

دنبال شراب ناب و ساغر، ماییم

پیمانه ی اول به لب یار نکوست

مدهوش یکی دو نوش آخر، ماییم

یا خاطره اش بر دل ما، یا نامش

با خاطر نام او برابر، ماییم

باز آمده موسم بهاران، اما...

ما در هوس ماه دی و سرماییم...

میم و حا و میم و دال...

اشعار پریشان...

سلام

شعر امروز...

آنگاه که در خاک، به لب نام تو را می گویم؛

آنگاه که در خاطره ها یاد تو را می جویم؛

در فکر نهانخانه و اشعار پریشانم...

در یاد پریشانی زنجیره ی گیسویم...

گمگشته به خانی شده ام بی سر و بی سامان

مبهوت هزاران درِ این خانه ی نُه تویم

در فکر غروب و شب و مهتاب و صداهایم

بی تاب غزلخوانی و شبگردی و هوهویم

یادی ز صبا می کنم و خاک قدمهایت

انگار هنوز از پی تو ساکن آن کویم...

فکرم همه مینای دل دلنگران تو

در محشر دل، شاعر آواره ی مینویم

در مستی خود یاد ز چشمان تو دارم، آه...

در خواب گران، خواب تو بر دیده ی بی سویم...

میم و حا...

حرم یار...

سلام دوستان

نمیدونم چی باید بگم به خاطر بوسه ی مجددم به خاک خراسان و به درگاه نور...

شعر زیر رو که تقدیمتون می کنم، شاید تو فاصله ی 1 یا 2 متریضریح آقا و خیره به بارگاه نورو تو شرایط خاصی گفتم و امیدوارم امام رضا علیه السلام از من بپذیره و شما هم...

در و دیوار، نور

روی دلدار، نور

در میان ظلمات...

نورالانوار، نور

حرمش، عرش خداست

که جهان پابرجاست

همه جا تاریکی

حرم یار، نور

یوسفان می آیند

عجب از این بازار

راهی بازاریم

راه بازار، نور

همه ی عالم خواب

دل ما در تب و تاب

بین چشمان خمار

چشم بیدار، نور

چشمها بارانی

غم ما می دانی؟

چشمها تار شدند

صحنه ی تار، نور

چشمها بسته شدند

سینه ها خسته شدند

زخم بر دلهامان

زخم بسیار، نور

ما همه دربدریم

شب شده، بی سحریم

وقت تنگ است ولی

وقت دیدار، نور

فارق از دل شده ایم

باز هم گِل شده ایم

نفس یار کجاست؟

آه غمخوار، نور

آرزو، دیدن دوست

پای بوسی، برِ دوست

زاری اشک خوش است

دیده ی زار، نور

ما کجا دوست کجا؟!!!

مانده در خوف و رجا؛

شعله ی شمع شدیم

تن تب دار، نور

آهوان می دانند

زائر بارانند

رازها در حرم است

سرّالاسرار، نور

روزه ها دوری یار

انتظارم سحریست

آه، کِی می آید...؟

وقت افطار، نور

ما همه نور شدیم

شکل منصور شدیم

همه بر دار شدیم

سرِ بر دار، نور...

میم و حا...

...!

سلام

امیدوارم کم کم آماده ی ورود به بهار زیبای زندگیتون باشین

شعر جدیدم تقدیم به دلهای بهاری...

نقطه ی پایان بر این احساس بی پایان! چرا؟

سنگ بر مینای قلب بی سر و سامان! چرا؟

آه از دوری و مهجوری، چه می خواهید باز؟

شعله بر این سینه ی تفتیده و سوزان، چرا؟

ما که خود اشک روان چون چشمه ساران بوده ایم؛

این همه بر گونه هامان، هجمه ی باران، چرا؟

بیت های تیشه و فرهاد و شیرین آمدند...

باز بازی با دل تب دار کوهستان، چرا؟

ظلم بر فا نوس و جام و زلف دلبر یک طرف...

ظلم بر ساقیّ ما و باده و پیمان چرا...؟

حرف از دوریّ و بودن، حرف ما و ماه بود...

حرف از شبهای پر اندوه غمخواران چرا؟

کُشت ما را رفتن ماه و دگر تابی نبود...

حکم ها بر دوری ما از بر یاران چرا...؟!

میم و حا...

سلام

حالتون خوبه؟

این هم شعر جدیدم که تقدیمتون می کنم...

آن حرارت که ز تو بر دل ما بود، تبی بود، همین

آن سیاهی که ز زلف تو رها بود، شبی بود، همین

هر که آمد؛ ز هوا خواهی تو، نام و نشان داد به ما...

"عاشق" و "سوخته" و "دل نگران" هم لقبی بود، همین

رفتن ما به دل کوهِ جدایی همه اش کار خطا...!

رنگ کوه و غم و اندوهِ جدایی، سببی بود، همین

سببی بود که تو زخم به دلهای پریشان بزنی

پاسخ تو به دلِ سوختگان، بی ادبی بود، همین

ای رطب خورده چرا خورده ز دلدادن ما می گیری؟

یاد داری دل ما مطرب بزم طربی بود، همین؟؟؟

این که گفتی که نباید نگران حال و پریشان باشیم؛

همه اش قصه و افسانه و "منع رطبی" بود، همین...

حال در کنج نهانخانه به پایان زمان می نگریم

این هیاهو، همه اش، آه دلِ مضطربی بود، همین...

میم و حا...

بلاخره امسال هم رفتم...

سلام

شعر جدید، بعد از زیارت امام هشتم...

سینه ی شبزده خورشیدنشان شد آرام

شب شد و در حرم و گریه کنان، شد آرام

چون شقایق به بر نرگس سرمست آمد

"چشم نرگس به شقایق نگران" شد آرام

صحن بود و قدمی پشت قدمها بی تاب

آتش خرمن غمهای نهان، شد آرام

صحن بود و همه ی صحنه ی تنهاییها

نوبت حرف دل دلشدگان شد آرام

نوبت زمزمه ی قلب پریشان آمد

سرعت لرزش قلب و ضربان شد آرام

پای در صحن گهرشاد نهاد و افتاد

خیره بر خاطره هایگذران شد آرام

جگرش سوخت و بر پنجره فولاد رسید

التهاب دل پر سوختگان، شد آرام

عاقبت پنجه بدان روضه ی رضوان زد و بعد...

خاک آن کوی شد و پرسه زنان شد آرام...

میم و حا...

آه از نگاه آتشین...

سلام

بعد از مدتی، شعر جدیدمو براتون هدیه می کنم

آتشفشان، آتشفشان، بر قلب ما آتش نشان

تو آتش آتشفشان، ما بی نشان بی نشان

تو در دل کوهی و ما کوه غم فرهادها

بر کوه غمهای نهان، آتش بیفکن بی امان

ما بی امان از غصه ایم و در تلاطمبا سبو

آخر چه بود این قسمت و این درد و اندوه گران؟

هر دم به یاد یارها، عمری رود بر بادها

عمری به یاد چشمها و جام آتش در دهان

با بردن نامی، دوباره آتشی در کار شد

آه از نگاه آتشین، از روی زیبا، اَلأمان!

تا یار در یاد آمده، هر لحظه فریاد آمده

جز یار در خاطر مباد و در نهان و در جهان...

بی او نباشد یک ستاره در شب مستی ما

هستی ما وابسته ی گیسوی شام آسمان

در راه گیسوی سما، خاک است بابُ الوَصل ما

باشد فدایش اصل ما و نسل ما و دودمان

هرگز نرفت از جان ما، رویای مرگی سوزناک

تا کی شود پایان ما، در انتهای داستان؟!!

غربت فراوان بود و خواب خوب یاران بیشتر

ما را در این غربت سرا و خواب شیرین وا رهان

تن بود و جان و جامه ای، تن پیش مرگ ماه شد

این جامه را بستانده ای، جان گران هم وا سِتان...

میم و حا...

تمام رازها در دل بماند...

تمام رازها در دل بمانَد ... خوش آن رازی که دلبر هم بداند

خوش آن آهنگ تیشه بر دل کوه ... که با فرهاد، شیرین هم بخواند

زمان دوری از دلدار بد بود

از آن بدتر که از دل هم براند

میم و حا...

...!

سلام

شعر جدیدمو تقدیمتون می کنم

صحبت از کار است و افکار است و رنگ روزگار

صحبت چشمیست پر اندوه و قلبی داغدار

صحبت از نای است و نالان است شعر و شور ما

صحبت از جان است و هجران است و رنجی پایدار

صحبت از کوه است و اندوه است و شهری پر فریب

صحبت از سوز است و داغ لاله های بی بهار

صحبت از شام است و ایام است و تنها تر شدن

صحبت از نام است و فرجام و غروب بیشه زار

صحبت از حال است و احوال است و یاد یارها

صحبت از عشق است و پایی بی قرار بی قرار

صحبت از خواب است و در تابند ماهی ها هنوز

صحبت از نور است و ناجور است حال انتظار

صحبت از یار است و دلدار است و اغیار است و ما

صحبت داد است و فریاد است و یاد کوهسار...

میمو حا...

ساعت صفر...

سلام

این هم یه متن ناچیز تقدیم به یک دوست...

و فراموش کردن!

ندیدن و ...

باز حکم دوباره ایست به مجرمی که تنها مانده

حکمی از دادگاه زمانه

و عادتی تکراری...

و حالتی دوباره از انتظار...

و گریه ی دوباره ی چشم...

سازها همنوای سوز زمستان می نوازند

ما هم می رقصیم و جهان هم...

یا می رقصیم از ساز ها و یا می لرزیم از سوزها...

همه می رقصند و زمان، بیشتر

جنب و جوش قلم و کاغذ از آنها بیشتر...

مثنوی و غزل و قصیده آمدند...

شب و ستاره و ماه و عقربه های ساعت هم، آمدند...

یواش یواش، عقربه ها، ترانه ی خود را آغاز می کنند...

در بیت آخر شعرشان، عدد12 لبخند می زند

یکیمی گوید، 12، همان لحظه ی دوباره ی صِفر است

آن دیگریمی گوید، ساعت صِفر، همان لحظه ی عاشقیست...

ناز می کنند این عقربهها، تا ما را به آن لحظه برساند...

و زمان به پایان می رسد...

میمو حا...

جدایی...

سلام

اولا لازمه که خروج از ماه صفر و ورود به ماه ربیع الاول رو به همتون تبریک بگم.

دوما هم شعر جدیدمو تقدیمتون کنم که ...

شوریست به پا، در دل ویرانه، چه حالیست...

افتاده شرر، بر دل دیوانه، چه حالیست...

بی تابی شمع و شب ما وغم یاران

شبگردیپنهان نهانخانه چه حالیست...

رفتی و ز دل رفت صفا، رفت صبوری

در مَردُم چشمان تو دردانه! چه حالیست...؟!!

دیگر نبوَد پنجره ای بسته و سرسخت!

تنهایی ما در وسط خانه چه حالیست...

رفتی و هواخواهی تو، مانده به دلها...

افتادنِ در آتشِ پروانه، چه حالیست...

دیگر نبوَد در بر ما، باده ی لبهات

مستیّ نگاه توبه پیمانه چه حالیست...

آه از غم چشمان تو و بارش باران...

چشمان تر و خنده ی رندانه...، چه حالیست...

روز از نو و روزی دل ماست، جدایی...

مُردن وسط شادی بیگانه، چه حالیست...!

میم و حا...

از غم فردا نگرانیم...

سلام

شعر جدید تقدیمتون...

جامیست که ما مست، به پیمانه ی آنیم

قسمت شده تا معتکف دیر بمانیم

محکوم به فرهاد شدن در دل کوهیم

مجنون صفتانِ رخ شیرین دهنانیم

ما عاشق لیلای پریشانی خویشیم

آرام، ولی از غملیلا، نگرانیم

ما مانده ی دوران صبوری و سکوتیم

واماندهی بازار پر از گرگ جهانیم

فریاد که ما کشته ی هجریم و قفسها

فریاد که زندانی مهجور زمانیم

آیینه شکستیم و شکستند دل ما

همسنگ بهاران و گرفتار خزانیم

پروانهی پر سوخته یآتش یاریم

منظور نهانخانه و اسرار نهانیم

"مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه"

ما در پی تو بر سر هر جوی روانیم

"هر در که زدم صاحب آن خانه تویی تو"

بی روی تو یک لحظه بر این خانه نمانیم

"دیوانه منم من که روم خانه به خانه"

بی تاب ز عشقیم و همه بی دل و جانیم

عشقی و دل و دیده ی مامحو تماشات

بر راه تو ای جان جهان، منتظرانیم...

میم و حا...

شبیه حس روییدن...

سلام

این هم سومین شعر بهمن ماه...

امیدوارم خوشتون بیاد...

پر از نامت شده نایم، شبیه حس روییدن

شبیه بارش باران،کنار چشمباریدن

پر از احساس با گل بودن و پرواز با بلبل

پر از آواز مستانه، پر از شادی، پر از بودن

دوباره جمعه و شام و دوباره خاطرات تو

دوباره ماه و چشم ما و روی پای تو مردن

ببینید ای جماعت مستی ما را غم ما را

شده سودایتان، خون دل پروانه ها خوردن

زمانی مُحرم محراب ابروی هلال تو

زمانی آبروها از کف این آشنا، بردن

زمانی رو بسوی کعبه ی چشمت، نماز من

زمانی ذکر نام تو، میان سجده آوردن

خوشا بهمن که ماهِ ماهِ بی همتای دوران شد

خوشا ایام دل بر آستان آسمان دادن

فریبا! کاش چشمی هم بدین بیچاره اندازی

بس است این نامرادیها، بلا بردن، جفا کردن

خدا را... کاش ایامی بیاید پای دامانت

بساز عاشقی رقصیدن و شادان خرامیدن...

میم و حا...

ای کاش...

سلام

چی بگم...

ای کاش که "ای کاش" نبودی به غزلهام

ای کاش که مرغی ننشستی به بر دام

ای کاش که مهتاب به مرداب نیاید

ای کاش قلم محو کند قافیه ی شام

ای کاش فراموش شود خاطره ی ماه

ای کاش صبا می ننگارد ز تو پیغام

ای کاش فلک گرد تو چرخی نگمارد

ای کاش نگردد ز پی چشم تو ایام

ای کاش که نوشی ز تو بر کام نیاید

ای کاش که گوشی ننیوشد ز تو دشنام

ای کاش که نقاشی ما ماه نبودی

ای کاش نبودی رخ تو مبدأ الهام

ای کاش که دل، خانه ی احساس نمی شد

ای کاش نمی شد ز جفا، زاهد بدنام

ای کاش که گیسوی تو آرام بماند

ای کاش شود ساحل طوفانزده آرام

ای کاش که سیمرغ به ما چاره بسازد

ای کاش به ما لطف کند چون پسر سام

ای کاش که در سجده صدایی ننمایی

ای کاش نبندیم به چشمان تو احرام

ای کاش نگردیم به گرد رخ ماهت

ای کاش نگردیم کفن پوش سیه فام

ای کاش که نامت به غزلها نسپاری

ای کاش که "ای کاش" نبودی به غزلهام...

میم و حا...

ای کاش که پروانه شدن را بتوانم...

سلام

شعر جدید تقدیم به همتون...

ای کاش که پروانه شدن را بتوانم

تا محرم این خانه شدن را بتوانم...

یا ساقی میخانه شدن را بتوانم؛

یا همدم پیمانه شدن را بتوانم

فریاد! چه قلبیست، چه قلب نگرانی...

فریاد! چرا مرغ سرای دگرانی؟

فریاد! دل و یاد تو و بار گرانی...

ای کاش که بیگانه شدن را بتوانم

من مانده ام و خاطره و تارک مویی

من مانده ام و حافظ و افسانه ی رویی

من مانده ام و نام خوش یار نکویی

ای کاش به مو، شانه شدن را بتوانم

ای کاش سکوتم دل او را به کف آرد

یا گوهر چشمش به میان صدف آرد

یا تار و سه تار و نی و سنتور و دف آرد

تا مطرب و دیوانه شدن را بتوانم

ای کاش دی و بهمن و اسفند نمی شد

لب از شعف روی تو، لبخند، نمی شد

ای کاش که دل بر دل تو، بند نمی شد

تا ساکن ویرانه شدن را بتوانم

اشک است و من و ماهی و مهتاب، خدایا!

شام است و من و سینه ی بی تاب، خدایا!

مستی و من و باده ی نا یاب، خدایا!

ای کاش که افسانه شدن را بتوانم

ای کاش که دیدار میسر شود و بعد..

این لذت دیدار، به آن، در شود و بعد...

ماه شب گیسوی تو ساغر شود و بعد...

خاک ره جانانه شدن را بتوانم...

میم و حا...

زائر باران...

سلام دوستان

صبح که میومدم سر کار، به یکباره دلم هوس خاک خراسان و کرد و پابوسی آقا امام رضا علیه السلام...

متاسفانه، امسال، تا الان توفیق زیارت نصیبم نشده و خیلی از این سلب توفیق ناراحتم...

ولی امیدوارم که حتما تا قبل از پایان سال، قسمت بشه و برم زیارت و ...

شاید اینبار، قبل از اینکه من، لب از لب باز کنم و بخوام با آقا حرف بزنم، آقا سخنو آغاز کنه و بگه

" شاید تو را ببخشم..."

شعر زیر، تقدیم به ساحت امام هشتم و زائران آقا...

ناگهان، یاد ضریح و بارگاه افتادم

در همان حال، به یاد رخ ماه افتادم

یاد یک زائر بی پشت و پناه افتادم

یاد صحن و حرم و گریه و آه افتادم

کوه غمها شدم و چون پر کاه، افتادم

باز هم یاد رخ ماه و نگاه افتادم

این زمان بود که دل سوی خراسان شد و رفت

گوشه ی چشم نشست، زائر باران شد و رفت

کس نفهمید که دل، دلشده ی بوی که بود...

یا که او سلسله بند پر گیسوی که بود...

کس ندانست که این خسته ثناگوی که بود

کس ندانست که این حادثه، جادوی که بود

کس نفهمید که چشم غزلش سوی که بود

کس نفهمید که این قافیه، آهوی که بود...

کمکمک شام غریبانه به پایان شد و رفت

کفر و جهل دل این شب زده ایمان شد و رفت

در همان حال که چشمش به کبوتر افتاد...؛

بی خود از خود شده و در بغل در افتاد

نا خود آگاه به لب، مادر، مادر! افتاد...

دل او با همه ی خاطره ها، در افتاد

تن بیمار شد و گوشه ی بستر افتاد

بر زبان نام خوش حیدر، حیدر! افتاد...

نام مادر به دلش آمد و گریان شد و رفت

به سوی پنجره فولاد، شتابان شد و رفت

همه با بوی خوش یاس و گلاب آمده اند

همه ی مدعیان، مست و خراب آمده اند

همه با آینه و باده ی ناب آمده اند

همه آتش شده با قلب کباب آمده اند

همه از بهر کرامات و ثواب آمده اند

تشنگانند همه، در پی آب آمده اند

آسمان دلشان محفل خوبان شد و رفت

قلبشان سوی خدا، مست و خرامان شد و رفت...

میم و حا...

خبر آمد، خبر آمد...

سلام

شاید هر قراردادی، قدرت نقض شدن رو داشته باشه

یکی از اون قراردادها، روزهای دوشنبه ی من بود که همیشه خوب سپری می شد و امروز بود که پیمان شکنی این روز رو هم تجربه کردم...

یکی از قراردادهاییم که نقض میشه، زمان قرار دادن شعرام تو این وبلاگه

که واسه اولین بار، دارم تو این ساعت شعر جدیدمو تقدیمتون می کنم

ساعت الان 11 شب شده و حس کردم که باید همین حالا این کار رو انجام بدم...

امیدوارم همه ی شبهاتون پر ستاره باشه و همراه ماه...

خبر آمد، خبر آمد، خبری پر اندوه

خبر کشتی در آب رها مانده ی نوح

خبر تیشه و فرهاد و خبرها از کوه

خبر دوری تن از تن بی صاحب روح

خبر جایزه ی کشتن فرهاد آمد

غم شمع و گل پرپر شده در یاد آمد

خبر فاصله ها می رود و می آید

قدم ثانیه ها می رود و می آید

غربت قافیه ها می رود و می آید

آتش مرثیه ها می رود و می آید

زلف مهتاب رها گشته و بر باد آمد

نای وا مانده ی پروانه به فریاد آمد

خبر دوری ماه از فلک الافلاک است

غزل سوخته ی شاپرکان غمناک است

قلب زخمی شده ی دلشدگان بر خاک است

گوشه ی چشم نهانخانه ی دل نمناک است

دوره ی دادرسی رفته و بیداد آمد

فصل بی همنفسی ها به دل شاد آمد

غم دوری به دل سوخته ام مانده هنوز

ناله بر سینه ی افروخته ام مانده هنوز

شعله بر خرمن اندوخته ام مانده هنوز

اشک بر چشم به در دوخته ام مانده هنوز

باز،اسمی که میان غزل افتاد آمد

باز هم خاطره ی حسرت مرداد آمد

میم و حا...

علت، منم...

سلام

شعر جدید با حال و هوای زمستونی...

علت، شب است و دیده ی ما و صدای ماه

جان تمام آینه داران، فدای ماه

ماییم و عکس روشن مهتاب و قلب ما

ماییم و قلب بی سر و سامان برای ماه

ماییم و تیر چشم مه و مبتلا شدن

ماییم و اشک چشم دل مبتلای ماه

علت، وزیر و صفحه ی شطرنج عاشقیست

علت، رخ است و مات شدن با جفای ماه

علت، هوای تازه و مرداد و قلب ماست

علت، دل است و حکم جنون در هوای ماه

علت، منم که عاشق پروانه ها شدم

کاری شبیه کار دل بی نوای ماه

علت، پر است و شوق پریدن به گرد شمع

علت، شب است و دیده ی ما و صدای ماه...

میم و حا...

شعر چشمانت...

سلام

این هم شعر امروز...

کوتاه و مختصر...

ای ز شام آخر پاییز، زلفت، شام تر

می روی از پیش یاران؟! مکث کن، آرام تر

روزگاری گرد شمع روی تو پروانه وار...

حال، در دامت، که از دام رقیبان، دام تر

شعر چشمانت، پر از آرایه های مبهم است

پر ز ایهام است شعر چشم، نه، ایهام تر

نام تو بر عرش قلب ما، خدایی می کند

نام ما در قلب تو در نامها، بد نام تر

نازنینا! گر خیالت نیست با ما سر کنی...

خوب بنگر، گشته چشم ما از این فرجام، تر...

میم و حا...

ز ترس مردمان، پنهان، برایش شعر می گویم...

سلام

این هم شعر امروز...

همین...

دمی در خود تهی هستم، دمی از خود فراوانم

گهی سختم چو کوهستان، گهی چون رود، آسانم

ز شوق چشمهای تو، به کوه و دشت و صحرایم

گهی تفتیده خاکم من، گهی همراه بارانم

من آن تنهاترین ماه غریب آسمانهایم

من آن تنها ترین شمع شب خاموش یارانم

من آن جویم که گم کرده، مسیر رود و دریا را

من آن آیینه دار خلوت خورشید تابانم

چه می شد گر نگاهی سوی این آیینه برگردد

ببیند خسته ای بر بال مرغ سبز ماهانم

به سویش روز و شب، منزل به منزل در تکاپوها

به سوی ماه ماهانم، چه بی پروا شتابانم

ز ترس مردمان پنهان، برایش شعر می گویم

برایش شعر می گویم؛ پر از اشک است چشمانم...

میم و حا...

اینچنین هم، شد...

سلام

اینم شعر جدید...

توضیح بیشتری ندارم...

خسوف ماه کامل گشت و با فریاد توأم شد

بساط جشن دل غم شد، بساط جشن، ماتم شد

کمی بیتاب گشتن را، به روی آینه دیدم

ولی خوبی، ز قلب ماه تابان، کمکمک کم شد

نگاه ما ولی پیوسته دنبال رخ ماه و

ز فرط اشک باریدن، رخ مهتاب، مبهم شد

همه فهمیده اند این دل، به ساز ماه می رقصد

شکوه رقص این عاشق، سوال کل عالم شد

کمی کم شد تب پروانه ها و ماهی و ساقی

تمام خنده ها رفت و تمام زندگی غم شد

تمام گونه ام اشک و تمام دل پر از یادش

تمام سطح باغ دل، پر از باران وشبنم شد

امیدم رنگ نومیدی شد و آخر سلامی را

جوابی هیچ نشنیدیمو آخر اینچنین هم، شد...

میم و حا...

کاش می شد همه ی قصه به پایان آید...

سلام دوستان

شعر جدیدم، یه مثنویه که امیدوارم خوشتون بیاد...

خون من سرخ تر از رنگ غروب است، هلا

دیدن اشک دل سوخته خوب است، هلا

ما دلی سوخته از داغ جدایی داریم

سینه ای پر شده از صبر خدایی داریم

ما بلا دیده ی یک عمر غروب ماهیم

ما هم آواز نی و ناله و سوز و آهیم

هر چه دیدیم غم دوری و مهجوری بود

رسم عاشق شدن ماهرخان، دوری بود

دوری ماهی و پروانه ز شاعر سخت است

دوری او ز من و جمع ضمائر سخت است

چیست این شرح غزلهای دمادم ما را؟

چیست این قصه ی پر غصه و ماتم، ما را؟؟؟

هر چه گشتم ز پیَش، دور و تسلسل دیدم

همه ی مدعیان را به تزلزل دیدم

کاش می شد همه ی قصه به پایان آید

هر چه او می طلبد، بر دل ما، آن آید

کاش می شد ز غم ماه، فدا می گشتم

یا به دور حرم امن خدا می گشتم...

میم و حا...

یا لیتنی کنت معک...

تقدیم به آل الله...

آرزوی عاشقان، یا لَیتَنا کُنّا مَعَک

در دل ویرانه ای با ناله های دخترک

خاک بر خاکی که بی شرمانه بر چادر نشست

زنده گردانید یاد کوچه و یاد فدک

خیمه ها را بین که شمع محفل زینب شدند

کودکان را، رو به سوی نیزه ها چون شاپرک

نیزه ها را بین که رقصان پا به سر ها می زنند

شرمسار از رقصشان خورشید و مهتاب و فلک

گاهواره دید و باید از خجالت دق کند

در عوض زد روی زخم قلب یک مادر، نمک

دشت خون و تشت خون و قلب آل الله خون

خورد قلب آسمان از داغ این ماتم ترک

کاش آید روزگاری تا بگوید قلب من...:

که ای شهید تشنه لب، یا لَیتَنی کُنتُ مَعَک...

میم و حا...

یادش بخیر، لبخند...

آه از دل شکسته، آه از غم جدایی

آه از غروب ماه و ایام آشنایی

رفتی به دوردستان، دور از سرای مستان

آواز سر گرفتی، آواز بی وفایی

با غیر خوش نشستی، قلب مرا شکستی

شد کار این پرستو، نجوای بی نوایی

دل بود و شام و مهتاب، ماهی و حوض پر آب

یادش بخیر، لبخند، یادش بخیر، چایی

دل رفت سوی مرداد، آنجا که رفته بر باد

دل رفت سوی شعر و یاد غزلسرایی

یادش بخیر آغوش، اشک زلال بر دوش

نجوای عشق در گوش، آرامشی خدایی

فریاد از زمانی، دستی به آسمانی

هم نقش زهره و ماه، همرنگ بی ریایی...

میم و حا...

آذر...

سلام دوستان

به مناسبت رسیدن ماه آذر و تداعی شدن خاطرات زیاد، شعر جدیدمو تقدیمتون می کنم...

این رایحه ی خوش که به هر خانه و هر سوست

از جنبش صد سلسله و پیچش گیسوست

هر گوشه نظر می کنم از آینه ی دل

بر دیده همه منظره ها، منظره ی اوست

شد آذر و یک عمر غم دوری دلدار

آه از دل بی یار من و خاطره ی دوست

شد آذر و شد تازه جراحات جدایی

صد زخم که بر تارک دل، از لب ابروست

شد آذر و آذر به وجودم زده دلدار

هر زخم که از دوست به دل آمده، نیکوست

شد آذر و افزون شده بی تابی فرهاد

فرهاد که در حسرت شیرین به دل کوست

شد آذر و گلبانگ سفر باز به گوش است

شد آذر و ذکر لب هر آینه، یا هوست...

میم و حا...

بیدار می شوم...

سلام

بی یار می شوم

بیمار می شوم

از زندگی از عشق

بیزار می شوم

کوهیست غصه ها

کاهیست قلب من

دائم در این نزاع

افگار می شوم

بارانِ دیده ام

جانانه دیده ام

کم کم درون خود

رگبار می شوم

همراه می شوم

در چاه می شوم

با زلف خاطرات

بر دار می شوم

زاریست پیشه ام

آهوی بیشه ام

در یاد تیشه ام

هشیار می شوم

در ذکرها نیم

در فکرها نیم

بر بادها نیم

غمخوار می شوم

بی زاد و توشه ای

افتاده گوشه ای

راهی یوسف و

بازار می شوم

بی نام و یاد او

بی ابر و باد او

سرگشته می شوم

بی کار می شوم

روزی روم به خاک

بر خاک، سینه چاک

از خواب زندگی

بیدار می شوم...

میم و حا...

تمام می شود...

سلام دوستان...

لازمه بعد از مدتها، میلاد امام رضا علیه السلام رو خدمتت همتون تبریک عرض کنم...

تمام می شود افسانه ی من و شب و ماه

به لطف ضامن آهو و حضرت الله

به لطف آبروی ساکنان کهف و بهشت

به لطف دیده ی گریان یوسفم در چاه...

کمترین...

هم آه من، هم ماه من، همراه من در سوختن...

سلام دوستان

امروز، آخرین شعرمو براتون می ذارم و امیدوارم این آخرین حروف نظم منو هم تحمل کنین...

در سوختن، لب دوختن، راز فنا آموختن

از رفتن دلدار خود، آتش به جان افروختن

صبحی شبیه شام من، انگورها در جام من

هم آه من، هم ماه من، همراه من در سوختن

بر درد او بیمار، من، مست می دلدار، من

غمخوار، من، بی یار، من، غم در جگر افروختن

هم نای من، سودای من، بر راه وصلش پای من

با نام او غوغای من، فخرش به خود بفروختن

شب بود و من، تب بود و من، حسرت لبالب بود و من

لب بود و کوکب بود و من، بر خاطرش لب دوختن...

میم و حا و میم و دال

کاش ما هم مسلمون می شدیم...

متن نامه انیشتین به آیت الله العظمی بروجردی

خبر: متنی که می خوانید گزیده ای از آخرین رساله اینشتین (DIE ERKLA"RUNG دی ارکلرونگ = بیانیه) به ترجمه دکتر عیسی مهدوی است که در پایگاه اطلاع رسانی آیت الله بروجردی منتشر شده است.

پیشگفتار کتاب : در اوائل سال 1382 شمسی (=2003م) پروفسور ابراهیم مهدوی ( تولد 1310 ش ) مقیم لندن پس از سفری به آمریکا و آلمان و فرانسه و دیدار با برخی سرمایه داران شرکت اتومبیل سازی "فورد" در آمریکا و "بنز" در آلمان و "کنکورد" در فرانسه و جلب رضایت برخی از اعضاء آنها جهت کمک مالی برای خریداری این رساله گران قیمت بالاخره موفق شدند قرار داد خرید آن را با یک عتیقه دار یهودی را به امضاء برسانند. بهای این رساله که تماما به خط خود انیشتین است سه میلیون دلار تمام شد که به این ترتیب سرشکن شده پرداخت گردید:

BENZ : $ 1/000/000 (به افتخار این که اینشتین آلمانی بود.)
FORD : $ 1/000/000 (به افتخار این که انیشتین در آمریکا می زیست و نیز به افتخار جان . اف. کندی . رئیس جمهور آمریکا ( مقتول 1963 م ) که در این رساله بارها اینشتین از وی نام برده و او را رئیس جمهور آینده آمریکا دانسته است حال آن که در 1954 م ( سال نگارش این اثر ) هنوز 7 سال به زمان انتخاب وی مانده بود! و این از پیشگویی های اینشتین به شمار می رود. نیز شاید سرنخ هایی از معمای حیرت انگیز ترور زنجیره ای خاندان کندی در این رساله موجود باشد که بتوانیم دریابیم چرا کندی کشته شد؟ راز این معما کجاست؟ چرا خانواده او نیز قربانی شدند؟ )

CONCORDE : $500/000 (به افتخار جناب لاوازیه - مقتول 1794 م در انقلاب / یا شورش / فرانسه - و نیز قانون بقای ماده او که در این رساله بارها یاد شده است.)
$ 500/000 : TITANIC (به یاد بود کشته شدگان حادثه کشتی "تایتانیک" انگلیسی و نیز الکساندر فلمینگ انگلیسی (فوت 1955م) - کاشف پنیسیلین و از یاری کنندگان اینشتین در نگارش این رساله - بخش هایی که مربوط به اسرار علم پزشکی و زیست شناسی و داروشناسی آن می شود.)

شخصیت های اصلی این رساله :
آلبرت اینشتین (فوت مشکوک 1955 م) / الکساندر فلمینگ (فوت 1955م)
آیت الله العظمی سید حسین بروجردی (فوت 1961میلادی) / نیلز بور (بوهر) شیمیدان و فیزیکدان دانمارکی که او نیز با اینشتین در نگارش این اثر همکاری می کرد (فوت 1962م)
جان . اف . کندی ( مقتول 1963م) / علیرضا پهلوی ( مترجم و رابط ) (کشته شده بر اثر سقوط هواپیما توسط عناصر سازمان <<کا. گ. ب>> شوروی در 1954م (= 1333 ش - سال نگارش این رساله)

حمیدرضا پهلوی (مترجم و رابط فوت 1371 ش = 1992م ) که نیلز بور او را به اینشتین معرفی کرده و در آن زمان 22 ساله بود.
سؤالی که اینجا مطرح می شود این است که چرا سه تاریخ مرگ ( 1954 - 1955 و باز 1955م ) و نیز سه تاریخ مرگ (1961 - 1962 - 1963 م ) دقیقاً پشت سر هم واقع شده؟ و چرا نویسنده (اینشتین) با همکار اصلی او در این نگارش (الکساندر فلمینگ) هر دو در یک سال (1955 م ) مرده اند ؟ و چرا یکی از مترجمین و رابط ها ( ع ... پ ... ) در همان سال نگارش راسله بر اثر سقوط هواپیما جان داده است؟ و باز چرا همین چند سال قبل دو فرزند مترجم و رابط دیگر به نام های بهزاد و نازک در سن جوانی به طرز مشکوکی در خارج از ایران مسموم شده و مرده اند؟

و بالاخره چرا باید این رساله از چنین شخصیتی (اینشتین) حدود نیم قرن (!!) مخفی بماند و چرا "صندوق امانات سری انگلیس" به بهانه پرهیز از ایجاد "یک رولوشن (= انقلاب خطرناک مذهبی" اجازه تکثیر این اثر علمی مذهبی را تحت هیچ شرایطی به ما نمی دهد؟

نامه انیشتین به آیت الله بروجردی

سرآغاز متن کتاب و اولین عبارت کتابچه اینشتین/ خطاب به آیت الله بروجردی این عبارت آلمانی است :

Herzliche Gru"e von Einstein (هرتسلیش گروسس فن اینشتاین یعنی با صمیمانه ترین سلام ها از اینشتین )

محضر شریف پیشوای جهان اسلام ...جناب سید حسین بروجردی...

پس از 40 مکاتبه که با جنابعالی بعمل آوردم اکنون دین مبین اسلام و آئین تشیع 12 امامی را پذیرفته ام که اگر همه دنیا بخواهند من را از این اعتقاد پاکیزه پشیمان سازند هرگز نخواهند توانست حتی من را اندکی دچار تردید سازند! اکنون که مرض پیری مرا از کار انداخته و سست کرده است ماه مرتس ( مارس) از سال 1954 است که من مقیم آمریکا و دور از وطن هستم.

به یاد دارید که آشنایی من با شما از ماه آگوست (اوت) سال 1946 یعنی حدود 8 سال قبل بود . خوب به یاد دارم که وقتی در 6 آوگوست 1945 آن مرد ناپاک پلید اکتشاف فیزیکی من را - که کشف نیروی نهفته در اتم بود - همچون صاعقه ای آتشبار و خانمانسوز بر سر مردم بی دفاع هیروشیما فرو ریخت من از شدت غم و اندوه مشرف به مرگ شدم و در صدد برآمدم که موافقتنامه ای بین المللی به امضاء و تصویب جهانی برسانم.

گر چه در این راه برای من توفیقی حاصل نشد ولی ثمره آن آشنایی با شما مرد بزرگ بود که هم تا حدی من را از آن اندوه عظیم خلاص نمود و هم بالاخره سبب مسلمان شدن پنهانی من شد. و چون این آخرین یادداشت من در جمع بندی این چهل نامه است، برای خوانندگان گرامی ( بعدی ) نیز می نویسم همانگونه که آقای بروجردی - مقیم شهر قم / در ایران - می دانند : من در آوگوست 1939 طی نامه ای به روزولت - رئیس جمهور وقت آمریکا - او را از پیشرفت آلمان نازی - که در ابتدای جنگ جهانی دوم بود - در مسئله شکافتن اتم و آزاد کردن و مهار انرژی عظیم آن جهت کشتار و نابود کردن آنی برخی شهرها مطلع ساختم و اکیداً به او (روزولت ) گفتم که برای بازداشتن آلمان نازی از این نقشه جنایت آمیز باید ابرقدرتی چون آمریکا - که به نظر من عاقل ترین و خونسردترین ابرقدرت های دنیای فعلی است - سریعاً گروهی را مأمور بررسی و تحقیق علمی - در شکافتن هسته اتم - بنماید و به سرعت باید بمب اتم را بسازد چون دیر یا زود این سگ از زنجیر در رفته - یعنی آدولف هیتلر نژآدپرست خوانخوار - آن (بمب اتم) را ساخته و چون ببیند از راه جنگ متعارف حریف تمامی دنیا نمی شود - حتماً متوسل به آن شده و لااقل چندین شهر بزرگ را هدف بمب اتمی خود قرار می دهد.

اما وقتی آمریکا آن را از قبل ساخته و اعلان نموده باشد دیگر امثال هیتلر دیوانه نمی توانند دنیا را به آتش بکشند! پس جناب پاپ پیوس دوازدهم نیز - که آغاز دوره پاپی وی برای مسیحیان کاتولیک جهان / از همان سال 1939 بود - فتوا به این امر صادر کرد و فقط اکیداً قید نمود که : هرگز نباید از این سلاح اتمی برای جنگ - حتی با خود نازی های آلمان - استفاده شود.
سپس من نامه ای به محضر شریف پیشوای اسلامی آن زمان سید ابوالحسن (ابوالحسن اصفهانی - که مقیم نجف بودند - نوشتم / ایشان نیز در جواب گفتند که : از باب ناچاری لازم است که بمب اتم ساخته شود تا آلمانی ها بهراسند و دست به حمله اتمی به هیچ کشوری نزنند . ولی استعمال این سلاح مرگبار در قانون اسلام بطور کلی ممنوع است و هرگز نباید از آن - به نحو ابتدایی - استفاده شود حتی علیه خود آلمان نازی باز تأکید می کنم . تا آنجا که امکان دارد نباید سلاح اتمی بکار گرفته شود و باید با اسلحه متعارف با آلمان نازی مقابله کرد"

آری ! جهان در آن روزها وضعی اضطراری پیدا کرده بود . به حکم چنین بزرگ مردانی (از ادیان و مذاهب مختلف) من (اینشتین) ناچار بودم که روولت را در جریان ساخت بمب اتم قرار دهم و این اقدام مانع عملکرد آلمان نازی شد و با این عمل من جان بسیاری از مردم دنیا نجات داده شد / اما افسوس که این فرمول به دست آن مرد دیوانه دیگر افتاد و توصیه های من و روزولت را از یاد برده / دچار وسوسه شیطانی شد و در حال مستی دستور داد که خلبان احمق و جنایتکار او در 6 اوگوست 1945 که دنیا تازه داشت طعم تلخ جنگ دوم را از یاد برده و صلح جهانی در حال استقرار بود این بمب خطرزا را در هیروشیما فرو افکند !!

بمبی که بقدر یک توپ بیشتر اندازه نداشت و به زمین نرسیده در آسمان شهر منفجر و شهری را مبدل به خاکستر کرد !! احساس می کنم که هر گاه به یاد این حادثه می افتم چند ماه و یا چندین سال از عمرم کاسته می شود و پیرتر می شوم!! و من همان طور که در جنگ اول جهانی بین سال های 1914 - 1918 در صدد ارائه طرح صلح جهانی بودم و موفق نشدم / در این 6 سال سیاه جنگ دوم 1939 - 1918 نیز دائماً در تکاپو بودم که بنحوی بتوانم طرح صلح جهانی را ارائه بدهم / باز هم نتیجه نگرفتم!!
گویا شکافتن هسته اتم بسیار آسان تر بود از شکافتن قلب سخت و سیاه انسان!! براستی که این موجود دوپا سرسخت ترین موجودات جهان است !! ... و در مقیاس های کوچک تر نیز همواره ناکام بوده ام .

هنگامی که ورزش های رزمی از جمله کاراته، جودو و کنگ فو و مانند این چیزها از شرق وحشی بی تمدن و خرچنگ خوار - یعنی چین و ژاپن و کره - به وسیله اروپا و آمریکا آمد من از جمله مخالفان این گونه ورزش ها بودم و تأکید می کردم که چنین آداب و رسول وحشیانه ای خشونت را در جامعه رواج می دهد ... ولی همه مانند دیوار گچی به من نگاه کردند و هیچ نگفتند و چنان که خود حضرتعالی (آقای بروجردی) برای من در جواب نامه 25 مرقوم فرموده اید " در اسلام ... حتی کندن یک مو یا ایجاد یک خراش سطحی و یا حتی اندک ناراحت ساختن یک انسان غیر مجاز و ممنوع است "

آری ! سیاست فقط فکر لحظه های هیجان آور را در سر می آورد حال آن که این عملکردهای سیاسی همچون قوانین معادلات ریاضی نتایج و عواقبی جبران ناپذیر و غیر قابل دفع را در پی می آورد!! و اکنون ای جناب بروجردی، ای پیشوای خردمند و ای پدر مهربان بسیار از شما سپاسگزارم که در 1952 در پی مرگ (وایتسمن) - رئیس جمهور وقت اسرائیل- هنگامی که من از شما تقاضای مشاوره کردم که آیا ریاست جمهوری اسرائیل را که رسماً و علناً به من پیشنهاد شد و همگان مرا یک یهودی دنیا دیده و مهاجر از وطن می دانستند بپذیرم؟ در جواب نامه 32 فرمودید: انسان خداترس و خردمند چنین پیشنهادی را هرگز نمی پذیرد. هر کس به دنبال سیاست رفته آلوده شده است . پس شما خود را آلوده سیاست نکنید" لذا من نیز به بهانه اشتغالات علمی این پیشنهاد را رد کردم.

این چه شعریه؟؟؟

سلام

حال شما؟

خوبین؟

امروز شعر جدیدیو گذاشتم براتون که کلا فرق داره با آثار ناچیز قبلی...

نمیدونم عکس العملتون چی خواهد بود!!!

در همهمه ی جهل جهان، رویت نور

مجنون طریقت، ز ره لیلا دور

اوضاع بساط عاشقی سردرگم

بازار خرید عشقبازان، ناجور

چشمان شررباره ی شیرین، نایاب

چشمان عروسکان "مِید این چین"، کور

ابیات جوانکان پر از وهم و خیال

مظلومقصیده، مثنوی ها، رنجور

حرّافی فرهاد نماها بسیار

در گمرک و انقلاب و کوی شاپور

افکار غلط، چو قوم موسی، هر روز

هر شب، به فرحزاد و کن و وادی طور

گیسوی سیاه رفته از یاد همه

مُد گشتهبلُند و موی کوتاه و بور

اشکال عجیب، بر بدنها پیدا

مه روی نجیب شعر حافظ، مستور

هر جا عوض تیشه ی فرهاد، بدست

آمد قمه و خنجر و تیغ و ساتور

آواز عجیب غربیان بر گیشه

اشعار غریب محتشم ها منفور

صد کافه و چت روم شده دار خوشی

صد بار به دار، باز آمد، منصور...

میم و حا...

بیقرار بیقرار بیقرارم باز...

سلام دوستان

نمیدونم چی بگم از رفتن مهمان عزیزی که هممون مهمانش بودیم.

نمیدونم چی باید گفت از پایین اومدن دستهایی که دست هممون به سوی اون دراز بود...

به هر حال یه ماه رمضون دیگه رفت و ما موندیم و آزمون و خطاهای دوباره ای که قراره یک سال باهاشون دست و پنجه نرم کنیم و دستهای خالی ما که باز منتظر رمضان 1432 می مونن و چشمهایی که باز پی قدر بیداری خودشون میگردن و باز ما و آزمونهای خداوند...

شعر جدیدمو که روز دوم شوال، یعنی 2 روز بعد از عید سعید فطر گفتم، تقدیمتون می کنم.

بیقرار بیقرار بیقرارم باز

دست بر گیسوی ماه انتظارم باز

ماه بخشش رفت و حالا وقت رفتن شد

چشم بر "عجّل وفات" خویش دارم باز

قدر رفته، ذکر یا رب یا رب ما کو؟

ذکر گوی "قاسم جنّات و نارم" باز

ماه دل رفت و زمستان سبوها شد

اشک ریز دوری از چشم خمارم باز

باز فرصت از کف نا شکری ما رفت

شکر گوی چشمهای اشکبارم باز

آسمان بارید ودلها در تماشایش

غمگسار غمگسار غمگسارم باز

راه لیلای دل ما از دل شمع است

در ره سوزان لیلا رهسپارم باز

باز بی پاسخ جواب "های، هایم" بود

های و هو گویان میان کوهسارم باز

بس تکانها شانه هایم می خورد روزی...

در میان خاک، آندم شرمسارم باز

هی به گوش بسته ام "اِفهم" سرازیر است

خنده بر تاریخ تارم، گشته کارم باز

از خدا می گوید و "إفهم"، نمی فهمم

آن زمان یاد دو چشم بیقرارم باز

از کتابش گوید و "إفهم"، نمی فهمم

یاد خط سرخ چشمان نگارم باز

از رسولش گوید و "إفهم"، نمی فهمم

یاد پای یار، بالای مزارم باز

از علی می گوید و "إفهم"، نمی فهمم

دور از همراه ماه و ذوالفقارم باز

یاد صحنی و سرایی، کو؟ همه خاک است!

در خیال خانه، بین شوره زارم باز

در غم یک عمر مجنون بازیم هستم

خرقه پوشی سائل و لیلا تبارم باز

باز شمعم، همنشین بال پروانه

در عزای سوختنها، سوگوارم باز

باز شعرم، همردیف نام جانانه

بر حروف نام جانان، وامدارم باز

باز نامش ذکر هر روز و شبم گردید

تا ابد با یاد نامش، نامدارم باز...

میم و حا...

...!

بگذار بگویم ز هوای سردی

ز دل غمزده و پر دردی

ز خوشی های برای مهتاب

دل پر گرد و غبار مردی

که همه آرزویش بودی و بس

که به باران خدا برگردی

مردی از گرمی دست خورشید

فارق از ناخوشی و دلسردی

منم از جنس شرار و آذر

منم از جنس شب و شبگردی

گله دارم ز همه مردم شهر

ز جفاکارگی و نا مردی

بگو از شهر غروب آمده ای

اشک را سوغاتی آوردی؟

رحم بر خون دلم رفت از یاد

چه جفاها که بر این دل کردی...

میم و حا...